تبلیغات
نوروفیدبک و بیوفیدبک و درمان بیش فعالی و درمان استرس و میگرن
منوی اصلی
نویسندگان
آرشیو وبلاگ
منوی اضافه
  • متن
آمار و اطلاعات
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب ارسال شده: عدد
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
قدرت گرفته از : رز بلاگ !

مراحل درمان با نوروفیدبک :

در ابتدا مراجعه کننده توسط پزشک متخصص مغز و اعصاب ویزیت میشود، و در صورت لزوم از نوروفیدبک و بیوفیدبک برای درمان استفاده میشود.

مراجعه کننده روی صندلی مخصوص و راحتی مینشیند و حس گرهای مخصوصی به سر و گوش بیمار در جای مناسب متصل میگردد. سپس از وی خواسته میشود تا بازی کامپیوتری را همان طور که درمانگر به او آموزش میدهد، به پیش ببرد.

در واقع بیمار در حالت نشسته و ریلکس به سر میبرد و مغز اوست که در حال تمرین و تکرار برای رسیدن به حالت نرمال به سر میبرد.

پزشک، فعالیت ها و کارکردهای مغز را بصورت نمودارهایی مشاهده می کند و با تفسیر آنها مناطقی از مغز را که فعالیت مناسبی ندارند شناسایی می کند و بازی ها و تکالیف فرد بر اساس نیازش تنظیم می شود و بیمار به مرور می آموزد که چگونه فعالیت ها را به درستی انجام شود و مغز خود را آموزش دهد.


سولات مختلفی در ذهن مراجعین به مرکز و مراکز نوروفیدبک شکل می گیرد که در این جا سعی می کنیم به بعضی از ان ها پاسخ دهیم

نوروفیدبک چیست؟

نوروفیدبک روشی مدرن جهت بهبود عملکرد مغز است. و این روش در عملکرد رفتاری مغز، توجه و تمرکز و استرس های روانی تاثیرگذار است.

 

نوروفیدبک چگونه کار می کند؟

بطور خلاصه می توان گفت که الکترودهایی به فرد متصل می شوند که از سمت دیگر به دستگاه اتصال دارند و دستگاه نیز به نرم افزاری متصل است که درمانگر آنرا بنابر نیاز بیمار تنظیم می کند . بیمار مقابل یک مانیتور می نشیند و دستورات درمانگر را اجرا می کند ( برای مثال چند بازی کامپیوتری را انجام می دهد) و بطور ناخودآگاه این سیستم موجب تغییرات در امواج مغزی می شود.

 

در چه مواردی نوروفیدبک بکار می رود؟

مواردی که درمان با نوروفیدبک توسط اداره غذا و داروی آمریکا (FDA) تأیید شده اند عبارتند از: اختلال بیش فعالی و عدم توجه (ADHD)، اختلالات یادگیری، افسردگی، اضطراب، سردردهای میگرنی و فشاری، افزایش قدرت تمرکز و بهبود خلاقیت، صرع  و اختلالات خواب. البته نوروفیدبک و بیوفیدبک در موارد مختلف دیگری نیز کاربرد دارند که هنوز به تأیید FDA نرسیده اند.

 

چند جلسه درمان با نوروفیدبک نیاز است؟

پاسخ این سؤال برای افراد مختلف متفاوت است، معمولاً تعداد جلسات بین 30 – 10 جلسه متغیر است ، ولی باید بدانید که پس از 7-5 جلسه درمان، تأثیرات آن را در خود مشاهده خواهید کرد.

 

هر جلسه درمانی چقدر زمان می برد؟

هر جلسه بطور متوسط بین 45-30 دقیقه زمان می برد.

 

جلسات درمانی هر چند روز یکبار تکرار می شوند؟

جلسات معمولاً هفته ای 2 بار تکرار می شوند و در این حالت بهترین اثر درمانی را دارند، در کمترین حالت حتماً باید هفته ای یکبار جلسات تکرار شوند.

 

چه زمانی آموزش پایان می پذیرد؟

زمانی که مغز شما عادات جدید را بشناسد، بیاموزد و به آنها عمل کند، جلسات نوروفیدبک پایان می یابد.

 

تا چه زمانی اثرات نوروفیدبک پایدار است؟

در مطالعه بزرگی که توسط دکتر Joel. Lubar انجام شد، بیماران تحت درمان با نوروفیدبک تا 20 سال پس از اتمام درمان پیگیری شدند و نتایج مطالعه خوشبختانه نشان دهنده پایداری اثرات درمانی نوروفیدبک بود.

 

آیا در بیماری که در حال مصرف دارو است می توان نوروفیدبک انجام داد؟

در بسیاری از موارد، نوروفیدبک در افراد زمانی آغاز می شود که در حال مصرف دارو هستند ( بیماران دچار میگرن، اختلالات خواب و کودکان بیش فعال)، اما پس از انجام دوره های درمانی، نیاز به دارو کاهش یافته و در موارد زیادی دارو برای همیشه قطع خواهد شد.

همچنین این روش درمانی تداخلی با دارودرمانی ندارد و با آغاز این روش شما نیاز به قطع داروهای خوراکی تان ندارید.

 

 

آیا تحقیقات کافی در این زمینه انجام شده است؟

از 40 سال پیش (سال 1968) تاکنون تحقیقات زیادی در این زمینه در نقاط مختلف دنیا انجام شده است و امروزه بیش از 1000 مقاله چاپ شده و معتبر در مورد اثرات نوروفیدبک موجود است.

 

 

آیا نوروفیدبک عوارض جانبی هم دارد؟

از 30 سال گذشته بررسی های مختلفی روی عوارض احتمالی جانبی نوروفیدبک انجام شده که خوشبختانه تا کنون هیچگونه عارضه جانبی برای این روش در کوتاه مدت و درازمدت گزارش نشده است.


درمان بیش فعالی بدون دارو

دکتر علی شریفی‏ متخصص اعصاب و روان

بین 3 الی 5 درصد کودکان‏ زیر 12 سال مشکل بیش فعالی-نقص توجه* (ADHD) دارند ولی‏ اغلب خانواده‏ها از این موضوع بی‏اطلاعند!و افت تحصیلی را که از این بیماری ناشی می‏شود به پای تنبلی و کم‏هوشی و بازیگوشی کودک‏ می‏گذارند در حالیکه کودک در این باب تقصیری ندارد.در واقع یکی‏ از ظلم‏هایی که به کودکان ما می‏شود محرومیت آنان از درمان مناسب‏ بیماری‏های عصبی است.

ابتدا با نکات مهم در مورد این بیماری آشنا شده و سپس به درمان آن‏ بپردازیم:

این بیماری دلیل شناخته شده‏ی خاصی خصوصا از نوع تربیتی‏ ندارد و در مورد بروز آن هیچ‏کس شایسته‏ی سرزنش نیست.سوالاتی از قبیل«ما چکار کرده‏ایم که فرزند ما بیش فعال شده است؟»را فراموش‏ محیطی ناشناخته نظیر عفونت‏های دوران بارداری،سموم محیطی،حوادث‏ علت بیماریها کافی نیست جز در مورد بیماریهای عفونی که بیشترین‏ پیشرفت در آن زمینه بوده است(تنها بیماری ریشه‏کن شده توسط انسان،آبله است)

دو علت عمده‏ی این بیماری یعنی نقص توجه و بیش فعالی،مساوی نیستند و به نسبت‏های مختلف در فرد وجود دارند و معمولا یکی از آنها بارزتر از دیگری‏ است.این مشکل به نسبت 3 به 1 الی 5 به 1 در پسران(خصوصا در پسر اول)شایعتر است.

این کودکان مکررا وسایل ضروریشان‏ را گم می‏کنند و به فراموشکاری مشهور می‏شوند.نقصان توجه و دقت کودک و فعالیت بیهوده و بیش از حد وی معمولا در اولین سال مدرسه و توسط معلم تشخیص‏ داده می‏شود که می‏بیند کودک در دیکته، کلمات را جا می‏اندازد(یعنی نمی‏شنود) یا دائما در کلاس راه می‏رود و نشستن‏ برایش سخت است و نمی‏تواند توجه‏ خود را به گفتار معلم جلب کند و گاهی‏ حتی کلاس را به هم می‏ریزد لذا معلم‏ مجبور به احضار والدین می‏شود.

در مواقعی که نقص توجه بارزتر است‏ کودک حتی در اثنای جالبترین کارتونها که‏ معمولا کودکان را میخکوب می‏کنند،نمی‏تواند تا آخر کارتون بنشیند و حواسش به‏ اطراف پرت می‏شود.این کودکان معمولا در حال تکان دادن دست و پا و اصطلاحا«ور رفتن» به چیزهای مختلف و اذیت کردن کودکان دیگر هستند.در مواقعی که بیش فعالی بارزتر است‏ معمولا کارهای خطرناک(نظیر استادن لبه‏ پنجره،بازی با کبریت و فندک و چاقو، شوخی‏های خطرناک با بچه‏های‏ دیگر)نیز مشاهده می‏شود.

درمان

مؤثرترین درمان این‏ بیماری درمان دارویی است‏ و در اکثریت قریب به‏ اتفاق،بدون بجای گذاشتن‏ هیچ اثر سوئی باعث بهبود عملکرد تحصیلی و رفتاری‏ شخص در خانه و مدرسه‏ می‏شود.متأسفانه بدلیل‏ فقر فرهنگی و گسترش‏ اعتقادات غلط در مورد داروهای روان‏پزشکی(که‏ در مجموع کم عارضه‏ترین‏ داروهای پزشکی‏اند ولی‏ بدلیل تجویز نشدن درست‏ توسط ما پزشکان،باورهای غلط در مورد آنها در اذهان مردم وجود دارد)بسیاری از کودکان مبتلا به«بیش‏ فعالی-نقص توجه»هیچ درمانی دریافت‏ نمی‏کنند.

این بیماری تا قبل از 12 سالگی خودبخود رفع نمی‏شود ولی حدود 80 درصد بیماران بین 12 تا 20 سالگی بدون درمان هم بهبود می‏یابند(اما افت تحصیلی و ترک‏ تحصیل در بیماران درمان نشده بسیار شایع است و این فاجعه‏ای‏ است که مستقیما از ناآگاهی خانواده‏ها نشأت می‏گیرد(نمی‏خواهم‏ بچه‏ام قرصی شود!)


اندازه مغز، نقش کلیدی در بیش‌فعالی کودکان دارد!

دانشمندان موفق به شناسایی ناحیه‌ای از مغز شدند که اختلال کاستی توجه و بیش فعالی (ADHD) در آنجا شکل می‌گیرد.

اندازه مغز، نقش کلیدی در بیش‌فعالی کودکان دارد!

اختلال کاستی توجه و بیش فعالی(ADHD) در طول سال‌ها با شک و تردید روبه‌رو بوده است. برخی معتقد بودند که این اختلال پایه و اساس علمی ندارد. ADHD با ضعف در تمرکز، فراموشکاری، دشواری در پردازش اطلاعات و میزان سختی در انجام دادن دستورالعمل‌ها شناخته می‌شود.

کودکان مبتلا به ADHD عموما به عنوان بچه‌های مشکل ساز در نظر گرفته می‌شوند.

آثور ایلیان ایوانوو، پزشک بخش روانپزشکی کودکان و نوجوانان دانشکده پزشکی ماونت ساینای شهر نیویورک، با استفاده از MRI دریافت که سطح تالاموسی - ناحیه ای از مغز که حس، مهارت‌های حرکتی، تنظیم آگاهی و هوشیاری را بر عهده دارد- در کودکان مبتلا به ADHD به میزان قابل توجهی کوچک‌تر از معمول است.

 

ایوانوو گفت: "تصور می‌شود تغییر عملکرد در این شبکه‌ها تا حد زیادی مسوول ایجاد عوارض بیش فعالی و کاستی توجه باشد که نشانه‌های شناخته شده ADHD به حساب می‌آید."

وی به همراه گروهی از پژوهشگران، مغزهای 105 آزمودنی بین سنین 8 تا 18 سال را مورد مطالعه قرار دادند. از میان آزمودنی‌های مورد آزمایش، 46 نفر ADHD داشتند، در حالی که 59 نفر سالم بودند.

این دانشمندان کشف کردند کودکان و نوجوانانی که ADHD داشتند، حجم سطح تالاموسی آن‌ها در کل کوچکتر است.


بیش فعالی و اوتیسم همزمان قابل درمان است

نقص توجه و بیش فعالی یکی از اختلالات شایع در بین کودکان است. کودکان مبتلا به این اختلال در تمرکز و توجه نقص دارند و علت آن وجود تفاوت در بخش هایی از مغز است که به توجه و تمرکز اختصاص دارد. اگر چه این اختلال در دوران کودکی آغاز می شود اما گاهی ممکن است تا دوران نوجوانی تشخیص داده نشود و فرد را دچار مشکلات متعدد کند. عارضه ADHD طیف بسیار گسترده ای دارد و در کودکان با علایم متفاوتی بروز پیدا می کند. با این که درباره این اختلال مطالب متعددی ارائه کرده ایم، اما به درخواست خوانندگان این بار این اختلال را به همراه اختلال اوتیسم در کودکان مورد بررسی قرار می دهیم.

علایم ADHD

پژوهشگران طی مطالعات گسترده خود توانسته اند، علایم این اختلال را که بسیار پردامنه است، شناسایی کنند.

به نوشته کیدزهلث، البته نمی توان انتظار داشت که یک کودک در کلاس خسته کننده، چند ساعت بنشیند و یا در تمام طول انجام تکالیف از جای خود بلند نشود و یا وسط حرف دیگران نپرد، اما کودکان مبتلا به این اختلال به هیچ عنوان قادر به تمرکز و کنترل رفتار خود نیستند و وظایفی را که به عهده آن ها گذاشته می شود، به ندرت به اتمام می رسانند. در واقع عارضه ADHD اختلال یادگیری است که توانایی فرد را برای یادگیری و آموزش مختل می کند. اشکال در توجه و تمرکز به هنگام انجام یک کار یا فعالیت، اشکال در به نتیجه رساندن کارها یا تغییر دائمی فعالیت ها، اشکال در تمرکز برای پی گیری کارها و توجه نداشتن به دستورالعمل ها، فراموش کردن دائم کارها یا توصیه دیگران، حواس پرتی دائم با کوچک ترین محرک، اشکال در توجه به جزئیات یا بی دقتی دائمی به هنگام انجام کارها، اشکال در انجام کارهایی که به نظم و دقت نیاز دارد، نداشتن صبر و تحمل برای انجام بعضی امور مثل انتظار کشیدن در صف، بی وقفه صحبت کردن و داشتن انرژی بسیار زیاد و غیرقابل کنترل به نحوی که والدین به ستوه آیند، جواب دادن به سوال دیگران قبل از اتمام سوال، تحرک دائم و بدون دلیل در حالت نشسته، فقط برخی از علایم این عارضه است.محققان تغییرات به وجود آمده در انتقال دهنده های عصبی مغز که وظیفه پیام رسانی بین سلول های عصبی را دارند را علت بروز این اختلال دانسته اند. آن ها همچنین اظهار می دارند که ریشه این اختلال ممکن است ژنتیکی باشد و در مواردی از والدین به ارث برسد. از سوی دیگر، ADHD در پسران بیش از دختران شایع است. نکته این جاست که با وجود تحقیقات فراوان درباره این عارضه هنوز هیچ درمان مشخصی برای آن شناخته نشده و این بیماری فقط قابل کنترل است. از سویی از آن جا که برخی کودکان دچار نقص تمرکز هستند و برخی دچار بیش فعالی اند درمان های ارائه شده که شامل دارودرمانی، روان درمانی و رفتاردرمانی است با توجه به شرایط، گستردگی دامنه علایم، جنسیت و علایم بیمار متفاوت است.

اوتیسم

حتما تاکنون واژه اوتیسم را شنیده اید. خوب است بدانید اوتیسم اختلالی تکاملی است که فرد با آن به دنیا می آید. اوتیسم عملکرد مغز و برقراری ارتباط و تعامل با دیگران را تحت تاثیر قرار می دهد به نحوی که فردی که به این عارضه مبتلاست در تکامل گفتاری چند سال از سن واقعی اش عقب تر است. چنین فردی در برقراری روابط اجتماعی با مشکلاتی رو به رو می شود. گفته می شود حواس پنج گانه مبتلایان به اوتیسم بسیار حساس است. صداها برای آن ها بلندتر ، نورها درخشان تر و بوها تندتر است. همه مبتلایان علایم مشابه ندارند و در بعضی علایم خفیف و در بعضی دیگر شدید است. بیشتر مبتلایان دارای هوش معمولی هستند اما بسیاری دیگر هوش بالایی دارند و توانایی مغزشان در یک حیطه حیرت انگیز است.مانند اختلالADHD محققان هنوز علت اصلی بروز این عارضه را نمی دانند اما احتمالا ترکیبی از عوامل محیطی و ژنتیکی علت اصلی است. خانواده هایی که یک فرزند مبتلا به اوتیسم دارند بیش از دیگران ممکن است فرزند دیگری مبتلا به این عارضه داشته باشند. اوتیسم معمولا بین سن 1.5 تا ۴ سالگی قابل تشخیص است.بهترین راه برای تشخیص این اختلال رصد کردن رفتارها و نحوه برقراری ارتباط کودک با محیط اطراف است. مانند اختلال ADHD این عارضه درمان ندارد اما می توان آموزش هایی به این کودکان داد تا کارهایی را که برای آن ها دشوار است به راحتی انجام دهند. بهتر است درمان از دوران کودکی آغاز شود و مجموعه ای از اقدامات درمانی شامل گفتاردرمانی، رفتاردرمانی، موسیقی درمانی، دارودرمانی و... بسته به شرایط فرد برای مبتلا درنظر گرفته شود.

اوتیسم و بیش فعالی

طبیعی است وقتی این دو عارضه در یک کودک با هم بروز پیدا کند، مشکلات تکاملی او دو چندان می شود. دکتر نسرین امیری فوق تخصص روانپزشکی اطفال و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم بهزیستی و توان بخشی با اشاره به این نکته به خراسان می گوید: هم زمانی بین مشکلات تکامل سیستم اعصاب مرکزی در برخی کودکان آمار چندان مشخصی ندارد؛ این هم زمانی اختلال اوتیسم و بیش فعالی نباید والدین را بترساند اما والدین بچه های اوتیسمی باید بدانند که درصد بیش فعالی در این کودکان نسبت به بچه های معمولی بیشتر است ، در واقع احتمال این که یک کودک مبتلا به اوتیسم به بیش فعالی دچار شود بسیار زیاد است زیرا هر دو این عارضه ، سیستم اعصاب مرکزی کودک را تحت تاثیر قرار می دهد.

از طرفی تشخیص بیش فعالی در کودکان اوتیسم دشوارتر است اما والدین باید مطمئن باشند که از نظر درمانی وضعیت کودکان آن ها تفاوتی ندارد و کودکان اوتیسم بیش فعال نیز می توانند تحت درمان قرار بگیرند؛به ویژه درمان های دارویی که ضرورت اصلی کنترل عارضه است. البته درمان یک کودک اوتیستیک بیش فعال دشوارتر است اما ناممکن نیست. هر دو اختلال را هم زمان می توان تحت درمان قرار داد و معمولا روند بهبود این دسته از کودکان بهتر است. دکتر امیری ادامه می دهد: درمان ها مشابه درمان های معمولی است و تنها نگرانی پزشک معالج تداخل احتمالی دارو در این کودکان است که با دقت نظر و مشاوره کامل و شرح دقیق بیماری می تواند از این عارضه جلوگیری کند.یادمان باشد که بچه های مبتلا به اوتیسم به طور کلی بیشتر از دیگر کودکان در معرض اختلالات تکاملی قرار دارند. به عبارت دیگر اختلالات تکاملی در بچه های اوتیستیک شیوع بالایی دارد و به درمان های جانبی بیشتری نیاز دارند؛ درمان هایی مانند کاردرمانی، رفتاردرمانی و ... . از طرفی اضطراب و بی قراری در کودکان اوتیستیک مشاهده می شود که نباید با بیش فعالی اشتباه گرفته شود. نباید فراموش کرد که این اختلالات در صورت تشخیص به موقع، اقدامات درمانی کافی، پیگیری های لازم درمانی و ادامه معالجات قابل کنترل است و این کودکان می توانند زندگی طبیعی داشته باشند و با غلبه بر بیماری، از زندگی موفق و شادی برخوردار شوند.


این وبلاگ در مورد تاثیرات و مزیت ها های روش نوروفیدبک و بیوفیدبک بحث می کند تاثیر این روش در ورزشکاران و بیماران مبتلا به میگرن و ... بر کسی پوشیده نیست این روش با استفاده از امواج مغزی به درمان می پردازد امیدواریم این مطالب برای شما مفید واقع شود .


این بلاگ از تمام کسانی که در تهران یا شهرستان ها مراکز نوروفیدبک را اداره می کنند دعوت می کند تا ادرس و تلفن مرکز خود را برای ما ارسال کنند تا در این بلاگ قرار گیرد تا مراجعین به این بلاگ به اسانی بتوانند نزدیک ترین مرکز نوروفیدبک را انتخاب و به ان مراجعه کنند


جام جم:به اعتقاد بسیاری از کارشناسان علم روان شناسی ، استفاده از فناوری های نوین در تشخیص و درمان اختلالات روانی بسیار موثر است.

ادامه مطلب

بازیکنان تیم فوتبال اث میلان ایتالیا هر بار بعد از تمرین در محل ویژه ای که به اتاق ذهن معروف است قرار می گیرند تا از طریق دستگاهی موسوم به نوروفیدبک قابلیت های فنی و فیزیکی خود را ارتقا دهند در این محل الکترود هایی به سر بازیکنان وصل می شود تا ضمن تماشای امواج مغزی خود بر روی صفحه مانیتور با شنیدن اصواتی خاص و دیدن تصاویر ویژه تمرکز و ارامش و عملکرد مغز خود را ارتقا دهند روشی که به باور بسیاری از کارشناسان امروز جزء جدایی ناپذیری از ورزش قهرمانی است .

ادامه مطلب

در پشت این بازی شگفت‌انگیز چند قانون ساده و چند ابزار تکنولوژیک قرار دارند. برای اینکه بفهمید در ذهن یک متخصص نوروفیدبک که با این ابزار‌ها کار می‌کند چه می‌گذرد لازم نیست او را به این دستگاه‌ها وصل کنید. فقط ادامه این مطلب را بخوانید!

ادامه مطلب

استفاده از بیوفیدبک تاریخچه‌ای طولانی‌تر از نوروفیدبک دارد. حتی دستگاه زنگ و تشکچه ساده‌ای که از قدیم برای درمان شب‌ادراری‌های کودکان به‌کار می‌رود یک جورهایی بیوفیدبک است. اما نوروفیدبک به معنای امروزیش مدیون تحقیق‌های دکتر باری استرمان محقق دانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس در دهه60  میلادی است. البته استرمان روحش هم خبر نداشت که روزی نتیجه تحقیق‌هایش پایه یک روش پیشرفته روان‌درمانی باشد. او فقط دلش می‌خواست بفهمد که وقتی ما خوابیده‌ایم، در مغزمان چه می‌گذرد. او طبق روال همه تحقیق‌های عصب‌شناختی، از حیوانات شروع کرد. گربه‌های آزمایشگاه دکتر استرمان، هم وقتی که خواب بودند و هم مواقعی از بیداریشان، EEGهای پایین‌تری را نشان می‌دادند.

ادامه مطلب

«می‌نشینی روی صندلی روبه‌روی مانیتور. دو تا سنسور وصل می‌کنند به گوشت و یکی به سرت. چند لحظه بعد روی مانیتور یک تصویر فانتزی از مغزی می‌بینی که بعضی جاهایش سبز است، بعضی جاها قرمز  و بعضی جاها زرد. دکتر می‌گوید «این تصویر مغز توست». حالا باید بازی را شروع کنی. باید همه جاهای مغزت سبز شوند. اما این بازی کامپیوتری بدون دخالت دست انجام می‌شود. فقط ذهن توست که می‌تواند این‌ کار را انجام دهد. بدون دخالت هیچ چیز دیگر...»؛ 

ادامه مطلب

نوروفیدبك تأثیرات قابل توجهی در درمان بسیاری از اختلالات ازجمله AD/HD، حملات هراس، فوبیها، وسواس، اضطراب، ناتوانایی یادگیری و... دارد. کاربردهای دیگر:

ادامه مطلب

نیل میلر (Neel miller)، روانشناس و دانشمند علوم عصبی كه در اواسط قرن بیستم در دانشگاه ییل (Yale) كار میكرد، به عنوان پدر بیوفیدبك مدرن شناخته میشود. او در جریان یك اتفاق هنگام انجام آزمایشهای خود روی موشهای صحرایی درباره شرطیسازی كلاسیك، موفق به كشف اصول اولیه بیوفیدبك شد. او و تیمش فهمیدند كه با تحریك مركز لذت در مغز یك موش فلج به وسیله الكتریسیته، امكان این وجود دارد كه بتوان آنها را برای كنترل آثار متفاوتی از جمله ضربان قلب، فشار خون، دمای بدن و... آموزش داد. تا آن زمان متخصصین اعتقاد داشتند كه فرایندهای فیزیولوژیك (مانند ضربان قلب) منحصراً در كنترل دستگاه عصبی خودمختار میباشند.


ادامه مطلب


 بیوفیدبک بسیار شبیه نوروفیدبک عمل میکند، در واقع نوروفیدبک خود نوعی بیوفیدبک است.

ادامه مطلب
صفحات وبلاگ

(تعداد کل صفحات:2) 1 2